سلام ای مدیر

ای سراپا تقصیر

روزنامه در آوردنت بس نبود حالا راه افتاده­ای شب شعر راه می­اندازی؟ آن هم از نوع خط سوم كه دیگر مشكوك بودن آن بر عالم و آدم مثل روز روشن است.

سیدجان !

بیا دست از این كارها بردار. این همه تن و جان مسئولین را نلرزان. مسئولانی كه در انواع و اقسام سنگرهای انفرادی و اجتماعی شب و روز جان بر كف گرفته­اند و در مقابل، توهی خانه وبلاگ درست كن و ستاره­شناسی راه بینداز. «خانه نجوم» دیگر چه صیغه­ای است؟ گذشت زمان رمل و اسطرلاب و منجم بازی! چرا از سرنوشت همین خاتون نگون بخت پاكستانی عبرت نمی­گیری؟ این بانو می­توانست در خانه خود بنشیند و برای بچه­ها و پدر خانواده آش رشته بپزد. به جای پذیرفتن این مسئولیت سنگین راه افتاده در خیابانهای راولپندی هی از قانون و این جور حرفهای مفت دم می­زند و تازه، در ماشین روباز به این و آن دست تكان می­دهد. دیدی چه به روزش آمد؟! چرا یك مغازه باز نمی­كنی سید؟! چرا رب و سس و پفك و آدامس و پوشاك و نواربهداشتی و دیگر اقلام استراتژیك نمی­فروشی؟ ببین كی بود به تو گفتم ها ؟! چرا مسئولین شهر را كه شب وروز زیرگذر و روگذر می­سازند، تنها می­گذاری؟ این همه ماشین هر روز توی این شهر شماره می­شود. نكند انتظار داری این سیاره­ها روی ابرها پرواز كنند؟! اگر ماشینها روی ابرها پرواز كنند در حین افتتاح پروژه­ها كفترها چه جوری از اون بالا پائین بیایند؟! بیا و خون ما را كثیف نكن! هر چه باشد من دو سه تایی تی­شرت از تو بیشتر پاره كرده­ام. این قدر حرص نخور . شهر ما ده دوازده فرهنگسرا دارد كه دارد، نكند خیال داری توی آنها كتاب و كتابخوانی و مباحث فرهنگی و سخنرانی و این جور تلاشهای مذبوحانه راه بیندازی؟ قباحت دارد آقا !

سیدجان! شنیده­ام از این ور و آن ور آدم می­آوری به سازمان فرهنگی و هنری­ات، آخ اگر سید نبودی چند حرف خیلی بد به تو می­گفتم. هفت هزار نیروی جان بر كف مثل لشكر سلم و تور آماده فداكاری در تمام عرصه­های كارمندی هستند آن وقت تو می­روی از پشت كوه قاف مشاور و نمی­دانم معاون می­آوری. نكن سیدجان! این قدر انحصار طلب نباش. در ضمن این قدر هم به فكر ادبیات دفاع مقدس نباش. این جور كارها صاحب دارد. جان بر كفهایی كه پول و وقت و نویسنده و خیلی چیزهای دیگر خرج می­كنند تا استان ما اول باشد. از ما گفتن ـ خود دانی