گزارش سفر به همسایه غربی ـ یک

همین شهریوری که گذشت به همراه شهردار تبریز و به مناسبت برگزاری فستیوال فرهنگی هنری طرابوزان به دعوت شهردار آن شهر مهمان شهرداری طرابوزان بودیم.شب نشده خود را درفرودگاه استانبول یافتیم.

چند سال پیش هم به همراه هیئتی دیگر به این شهر آمده ام.فرودگاه این کلانشهر،دردهکده جهانی نقش ایستگاهی بین راهی را ایفا می کند،به طوری که امروزبسیاری از پروازهای خارجی ایران به واسطه این ایستگاه انجام می شود. گفته می شود این فرودگاه با مشارکت و سرمایه چشم بادامی ها (کره ایها)ساخته شده و ترکها برای ساختش اصلا دست به جیب نشده اند. این همسایه غربی بی آنکه چاه های نفت داشته باشد با زرنگی و تدبیر بر اقتصاد خود مدیریت می کند.

استانبول در روزها بیش از 18 میلیون شهروند را درخود جای می دهد وشبها این جمعیت به 12 میلیون کاهش می یابد.این شهر که در محل تلاقی دو قاره آسیا و اروپا قراردارد بر حاشیه دریای سیاه ودریای مدیترانه آرام گرفته است.استانبول در این سالها بسیاری از توریستهای آسیایی واروپایی را به خود جلب کرده وعلاوه بر آن به شهری تجاری وصنعتی بدل شده است.میراث داران حکومت عثمانی بر خلاف ما که در فرصت سوزی شهره آفاقیم در استفاده ازفرصتهای سیاسی،اجتماعی،فرهنگی وجغرافیایی ید طولایی دارند و در مدیریت سیاسی خود منافع ملی خود را بر همه چیز مقدم می شمارند.بی شک دراین سالها ترکها بیشترین استفاده را از بحرانهای منطقه ای از جمله جنگ ایران وعراق،فروپاشی شوروی،جنگ عراق وآمریکا،جنگ افغانستان و...برده اند و براقتدار منطقه ای خود افزوده اند.این اقتدار محصول بسیاری شرایط از جمله لحاظ عنصر تعقل و واقع بینی در مدیریت کلان ترکیه است.ارتقای سطح رفاه اجتماعی،واگذاری اموربه مردم وفرصت سازی برای رقابت درعرصه ملی وبین المللی ازجمله کارهایی است که دراین کشور مورد توجه قرار گرفته است.

ترکها با وقوف بر داشته ها ونداشته های خود،چشم انداز آینده ای را طراحی کرده اند که درآن رسیدن به توسعه ای پایدارمورد توجه قرار گرفته است از همین روست که روزی وزیر گردشگری این کشوردرتبریزاز هم سطحی درآمدهای گردشگری ترکیه با درآمدهای نفتی ایران خبر داد ومقام ارشد ترک درمقابل یکی ازنمایندگان سیاسی ایران که آمار12ـ10هتل پنج ستاره تهران را به رخ می کشید،فعالیت بیش از 100هتل پنج ستاره در استانبول را یادآور گردید.

الغرض استانبول شهری ست که نبض ترکیه آینده درآن می تپد ودرلابلای هیاهوی این کلانشهرمی توان گامهایی را که به سوی بالندگی رهسپار است،رصد کرد.

از فرودگاه بیرون می زنیم،هوای مدیترانه ای صورتمان را نوازش می کند.فرودگاه بر آستانه دریاست،همراهانمان می گویند برای ایجاد باند بخشی ازساحل را با ریختن خاک به باند تبدیل کرده اند.شب استانبول ازپشت شیشه شبنم خورده ماشین دیدنی ست اما نمی توان چشم اندازی ازشهررا به خوبی دید چرا که استانبول شهری ست که بر تپه ها و دره ها ساخته شده است.شام را مهمان ایرانیان ساکن استانبول هستیم وتا فرصت اندکی که تا پرواز بعدی هست دررستورانی نزدیک فرودگاه شامی می خوریم و برای نماز به فرودگاه برمی گردیم...