مرید چشم توام چشم بسته می­دانی
اسیر زلف توام ای خیال نورانی

مجال بال زدن در حریم چشمت نیست
همیشه ابری ابری، همیشه بارانی

ضریح نام تو آنسوی آبها پیداست
و دست زمزمه كوتاه و راه طولانی

به گریه­گاه نشینم بر آستانه تو
به مویه­گاه بنالم از این گرانجانی

چنان به عشق تو دلبسته­ام كه می­ترسم
در این میانه به یغما رود مسلمانی

تو از قبیله فریادهای گمشده­ای
كه مانده در قفس سینه­های توفانی

عزیز گمشده، گم گشته­ای و می­آید
شمیم عطر تو از آیه­های قرآنی

نشسته­ای و زمان می­رود به سوی سقوط
و آسمان و زمین نیز رو به ویرانی

شكسته صاعقه غیبت تو ساقه ما
از این میانه مگر جنگلی برویانی

بر این كویر تب آلود و دشتهای عطش
ببار گمشده من، بهار بارانی

ترا شنیده نگاهم، پیاده می­گذری
میان هاله­ای از عطر یاس، پنهانی

هزار پنجره آئینه را گشودم و باز
نبود جز تپش لحظه­های عرفانی

«نگاه كردم و دیدم ولی نمی­دیدم»
حضور روشن خورشید را ز عریانی

فراز قامت و مهتاب روی و آینه پوش
خلاصه همه جلوه­های رحمانی

به لطف روی به من كرد و از دلم پرسید
ز كیست این همه حیرت؟ ز چیست حیرانی

در آن میانه دل من به حال مستی گفت :
 اسیر زلف توام ای خیال نورانی

هنوز دست تو را روی شانه­ام دارم
در این حوالی غربت در این پریشانی

برای تشنه دلان ساغرت پر از عشق است
و دست سبز تو مشغول جام گردانی

بر این عطش - كه منم – قطره­ای عنایت كن
مگر شكوفه زند غیرت سرافشانی

به رقص آیم و از هست خود برون خیزم
میان معركه در موسم غزلخوانی

اگر نسیم ظهورت وزید می­خواهم
به رسم عشق شوم در ره تو قربانی

اگرچه لایق ناز تو نیستم، اما
مرید چشم توام چشم بسته می­دانی

فروردین 76