اما این شهر متفاوت همواره طرحی نو در آستین داشته و ققنوس­وار از میانه آتش سر برآورده و سرافراز به قله­های كمال و تعالی رسیده است 

تبریز شهری است كه میانه این پل معلق ایستاده است. هم می­تواند با تكیه بر قدمت و تاریخ كهن راه پیشرفت و توسعه را بپیماید و هم می­تواند با عدم درك موقعیت حال و لغزش، جلال دیرین خود را واگذارده و به سقوط تن دردهد.

 شهرهای كهن كه خاستگاه تمدنهای بزرگ و فرهنگ­های غنی و فاخرند صحنه نمایش این اتفاق تاریخی هستند. چه بسیار تمدنها كه موریانه قدمت، جان جانشان را خورده و چه فراوان فرهنگها و سنتها كه دیرینگی بر قوام و قیام­شان افزوده است.

اگرچه دیرینگی از لوازم اضمحلال و فروپاشی تمدنهاست اما فرهنگ­هایی كه توانسته­اند شادابی و روزآمدی را به نوعی در كالبد اجتماعی خود زنده نگهدارند، از این مهلكه هولناك جان به سلامت برده و این تهدید را به فرصتی طلایی تبدیل كرده­اند.

 آینده ملتها امری است كه باید ریشه­های آن را در گذشته آنان جستجو كرد. ما آنچنان كه باید بر واكاوی گذشته و ارزیابی فراز و فرودهای خود اهتمام نكرده­ایم و همین، بر افت و خیز مكرر و لغزش­های مداوم دامن زده است. خاستگاه استراتژی نگاه به گذشته و اصرار و ابرام بر آن برای فهم محققانه جایگاه امروزین است چه ؛عدم آگاهی از موقعیت حال، دست یافتن بر مستقبل آرمانی را نا ممکن می نماید.از سویی دیگر ترسیم آینده آرمانی همه توان و همت یک ملت را برای داشتن جامعه­ای مستقل و توسعه یافته بسیج می­سازد.

تكریم و پاسداشت گذشته، اگرچه امری انتزاعی و فرمایشی به نظر می­آید اما آینده هر جامعه، بازتاب دیگرگونه­ای از گذشته است.جوامع انسانی با بازخوانی و بازیابی گذشته تلخ و شیرین خود راه آینده را هموار می­سازند و جهان دیگرگونه ای را برمی­افرازند